اگر واقعا قصد اپلای دارید، این کارها را «نکنید»!

انجام این 10 مورد، موفقیت شما در پذیرش تحصیلی را به خطر می اندازند! از انجام شان اجتناب کنید!

قسمت آخر

پروسه اپلای و اخذ پذیرش تحصیلی، یک پروسه بلندمدت است. شما مجبورید کارهای مختلفی را در این دوره انجام دهید تا در نهایت موفق به دریافت نامه پذیرش از دانشگاه مد نظرتان و ادامه تحصیل در کشور هدفتان شوید. اما گاهی انجام بعضی کارها، به جای آنکه به موفقیت شما کمک کنند، فقط مانع پیشرفت شما می شوند. در قسمت قبلی، به پنج مورد از این کارها اشاره کردیم، در مطلب حاضر، پنج مورد باقی مانده را می خوانید.

• بزرگ تر را فدای کوچک تر نکنید!

یکی از مهارت هایی که هر اپلیکنتی باید در پروسه اپلای به خوبی یاد بگیرد مهارت انتخاب بین اهم و مهم است. شما باید بتوانید تشخیص دهید در هر مرحله از پروسه چه کاری انجامش ضروری است، چه کاری دارای اولویت است، و نهایتا چه کاری هم بود و نبودش فرقی در نتیجه اپلای شما نمی کند. داشتن این مهارت به شما کمک می کند تا در زمان محدودی که در اختیار دارید وقت بر سر کارهای بی فایده نگذارید یا کاری که مهم تر و دارای اولویت بیشتر است را فدای انجام یک کار کوچک و بی اهمیت نکنید. بعضی دانشجویان در حالی که فقط 3 ماه تا ددلاین زمان باقی مانده و هنوز آزمون زبان هم نداده اند، روی نوشتن و چاپ مقاله ISI تاکید می کنند. شکی نیست که داشتن یک مقاله پابلیش شده در CV خیلی عالی است، اما نه اینکه حالا، در دقیقه نود، شروع به نوشتن آن کنید. معمولا در دو سه ماه آخر پروسه، اغلب دانشجوها مشغول جمع بندی مطالعات زبان برای دادن آزمون تافل یا آیلتس هستند، یا اینکه در حال پیگیری توصیه نامه، یا آزاد کردن مدرک تحصیلی شان هستند. وقتی اینهمه کار ضروری که وجودشان برای اخذ پذیرش ضروری است وجود دارد، دیگر نمی شود برای مقاله ای وقت گذاشت که فقط نگارش آن حداقل سه تا چهار ماه زمان می خواهد و تازه بعد از آن هم باید چند ماه را به دریافت اکسپت و پابلیش آن اختصاص داد.

• خودتان را محدود به مینیموم ریکوایرمنت ها نکنید!

حتما شنیده اید که برای جمع آوری و ارائه مدارک مورد نیاز پذیرش، باید به وبسایت دانشگاه هدف مراجعه کنید و ببینید در بخش «حداقل مدارک مورد نیاز» (Minimum Requirements) چه مدارکی از شما خواسته شده است. کاملا درست است. اما نکته ای که معمولا به آن توجه نمی شود این است که این مدارک «حداقل» مدارک درخواستی است. به عبارت دیگر، این مدارک، فقط آن دسته از مدارکی ست که شما باید به دانشگاه ارائه دهید تا «صرفا» اجازه ارزیابی پیدا کنید. اگر در این بخش مثلا از شما خواسته شده تا مدرک زبان آیلتس 5/6 ارائه دهید، معنی اش این است که اگر مدرک زبان تان پایین تر از این حدنصاب باشد پذیرفته نخواهد شد. اما اگر بخواهید در این مسابقه گوی سبقت را از دیگر کاندیداها ببرید، قطعا نباید به این مینیموم ها بسنده کنید. یعنی نه تنها باید در هر بخش، چیزی بیشتر از مینیموم ها ارائه کنید، بلکه همچنین باید به recommendedها هم توجه کنید و آن مدارکی که ارائه شان «توصیه» شده را هم مد نظر قرار دهید. اگر می خواهید یک فاند خوب از دانشگاه مقصدتان بگیرید، پس طبیعی است که باید تصویر یک دانشجوی متفاوت و ممتاز را از خودتان نشان دهید. خب! واقعیت این است که نمره زبان دانشجوی ممتاز حتما بیشتر از 5/6 است و یا مثلا اگر در مینیموم ریکوایرمنت ها 2 توصیه نامه خواسته شده، دانشجوی ممتاز توصیه نامه های بیشتری ارائه خواهد کرد. و اینکه اگر GRE جزو مینیموم ها نبود اما توصیه شده بود، دانشجوی ممتاز این توصیه را «جدی» می گیرد!

• همیشه پلان B داشته باشید و به «یک» پلان اپلای بسنده نکنید!

یک اپلای موفق یعنی: «تعیین دو الی سه کشور هدف و ارسال هم زمان درخواست پذیرش به سه الی چهار دانشگاه در هر کشور، و پس از دریافت آفرها، اکسپت یک آفر و نهایی کردن یک دانشگاه برای آغاز تحصیل» معنای این حرف این است که دانشجویانی که کیس اپلای هستند و موفق می شوند تا پروسه پذیرش شان را به نتیجه برسانند، هیچ وقت خودشان را به «یک کشور»، و بدتر از آن «یک» دانشگاه محدود نمی کنند. اپلای کردن کاری نیست که بتوان با اطمینان خاطر فقط به یک پلان محدودش کرد. تنوع کشورها، دانشگاه ها، مدارک درخواستی، سازوکارهای ارزیابی، نظرات کارشناسی و … چنان زیاد است و احتمال موفقیت چنان نسبی است که اگر بخواهید خودتان را محدود به یک مورد خاص کنید، عملا با دست خودتان احتمال موفقیت تان را به کمترین حد ممکن تقلیل داده اید.

چرا مجبوریم چند پلان داشته باشیم؟ زیرا اولا همان طور که گفتیم در صورتی که فقط یک دانشگاه هدف داشته باشید احتمال موفقیت بسیار کاهش پیدا می کند؛ ثانیا در این صورت نخواهید توانست دانشگاه هایی که «دوست دارید» و دانشگاه هایی که «منطقی است» برایشان اپلای کنید را در یک فهرست مشترک قرار دهید (و این دو دسته کاملا از هم متمایز هستند)، و ثالثا اینکه شما به طور نرمال هزینه ثابت زیادی برای پروسه اپلای تان پرداخت می کنید؛ پس بهتر است در این پروسه، هم زمان برای تعداد بیشتری دانشگاه درخواست بدهید.

اما اینکه چند دانشگاه برای اپلای هم زمان مناسب است کاملا به رشته و مقطع و کشور هدف شما وابسته است. اما به طور معمول برای کشوری مثل آمریکا کاملا نرمال و معقول است که هم زمان برای 10 الی 15 دانشگاه اپلای کنید. حتی در مورد کشوری مثل کانادا که دانشگاه هایش به مراتب کمتر از آمریکاست، باز معقول است که بین 7 الی 10 دانشگاه را مد نظر داشته باشید. اپلای اروپا هم بهتر است در قالب سبدی از دانشگاه های منتخب کشورهای مختلف اتحادیه اروپا انجام شود.

• تکمیل اطلاعات و سابمیت مدارک را به روز ددلاین موکول نکنید!

از آنجا که ما ایرانی ها آدم های دقیقه نودی هستیم، در پروسه اپلای هم همه کارها را می گذاریم برای روز آخر، یعنی روز ددلاین. اما این کار می تواند مشکلات جبران ناپذیری به وجود بیاورید. از یک طرف فشرده کردن کارهای مربوط به فرم پذیرش (Application form) در روزهای آخر باعث آشفتگی و به هم ریختگی کارها می شود. باید این طور حساب کنید که هر دانشگاه مدارک و داکیومنت های خاص خودش را می خواهد و از طرفی ددلاین ها هم معمولا در یک دوره زمانی بسیار کوتاه پشت سر هم قطار می شوند. ممکن است دانشگاه میشیگان آمریکا روز اول دسامبر را به عنوان ددلاین اعلام کرده باشد، و دانشگاه شیکاگو روز 15 دسامبر را. از طرف دیگر دانشگاه های بریتیش کلمبیا و تورنتو در کانادا هم همین زمان ها را برای ددلاین در نظر گرفته باشند، در این صورت شما مجبور خواهید بود در طول کمتر از دو هفته چهار اپلیکیشن فرم را سابمیت کنید که واقعا استرس آور و کلافه کننده است.

از طرف دیگر، همیشه این نکته را در نظر داشته باشید که گاهی ممکن است موارد خاص و داکیومنت های پیش بینی نشده ای در لیست موردنیاز دانشگاه‌ها وجود داشته باشد که شما انتظار آن را نداشته باشید! به عنوان مثال برخی دانشگاه‌ها علاوه بر انگیزه نامه (SOP)، از شما گزارش عملکرد شخصی (Personal history statement) می‌خواهند. یا بعضی ها درخواست Writing sample می کنند و شما باید نمونه ای از نگارش علمی-آکادمیک تان را برای شان بفرستید. برخی دیگر هم ممکن است جزئیاتی در مورد کارنامه دوره های قبل از لیسانس یا یک مدرک خاص کارآموزی بخواهند که طبیعتا آماده کردن شان زمان‌بر است. یا هنوز هم تعداد زیادی از دانشگاه‌ها در آمریکا از شما می‌خواهند که کارنامه رسمی (Official transcript) خود را برای شان پست کنید. این دست اطلاعات و مدارک را نمی شود در روز ددلاین آماده کرد، شما باید از قبل تکلیف آنها را مشخص کرده باشید و روز ددلاین صرفا فرم پذیرش را سابمیت کنید، نه بیشتر.

• هیچ وقت ناامید نشوید!

فرایند اپلای، پستی و بلندی بسیار دارد و پر است از موانع و محدودیت ها و ناکامی ها. به همان اندازه که ممکن است در این فرایند روزهای خوبی مثل روز گرفتن تایید سوپروایزری از استاد راهنما یا روز دریافت نامه پذیرش (Admission Letter) را تجربه کنید، ممکن است روزهایی را داشته باشید که پر است از غم و اندوه و اضطراب و تردید. بخش زیادی از پروسه اپلای در دست ما نیست و به خواسته ها و قضاوت ها و نظرات دیگران وابسته است؛ همیشه یک استادی وجود دارد که مجبورید نظرش را جلب کنید تا شما را تایید کند، همیشه یک استاد دیگری وجود دارد که مجبورید موافقتش را جلب کنید تا برای تان توصیه نامه بنویسید، و همیشه ارزیابی ها و تست ها و امتحاناتی مثل آزمون تافل یا آیلتس یا GRE و فرایند ارزیابی ادمیشن کامیتی و غیره هم هست که باید منتظر بمانید و ببینید آیا نتیجه دلخواهتان به دست می آید یا نه. گاهی هم پیش می آید که برای موردی نگران و مضطرب و ناامید می شویم که از اساس اشتباه است و جای هیچ نگرانی ندارد. مثلا یکی از مواردی که بعضی از دانشجویان را از موفقیت در اپلای ناامید می کند موضوع «سن» است. بعضی ها فکر می کنند چون سن شان زیاد است پس دیگر صلاحیت پذیرش تحصیلی را ندارند. در حالی که این پیش فرض اشتباه است. درست است که در برخی (آن هم در «برخی»، نه همه) از دانشگاه‌های اروپا برای داوطلبین ادامه تحصیل، محدودیت سنی وجود دارد (30، 36، یا 40 به اقتضای مقطع مورد نظر)، اما در دانشگاه های آمریکای شمالی هیچ محدودیتی ازلحاظ سنی برای شما وجود ندارد! شما می‌توانید در ۵۰ سالگی یا بیشتر هم در هر مقطعی در امریکا و کانادا ادامه تحصیل بدهید.

اما هرچه هست، با هر نگرانی و اضطراب و اندوه واقعی یا خیالی ای که دارید، یادتان باشد؛ هیچ وقت ناامید نشوید. مطمئن باشید همیشه یک راه حل وجود دارد که شما به آن فکر نکرده بودید. همیشه یک راهی هست که شما می توانید دور بزنید و از آن سمت بروید. فقط کافی است در هر مرحله، علی رغم همه مشکلات، چشمتان را باز نگه دارید و سرتان را بالا بگیرید و به هدف نهایی، به مقصدی که در انتظارش هستید، به موفقیت در پذیرش و ورود به کشور و دانشگاه رویایی تان خیره بمانید. آینده، متعلق به کسانی است که به هیچ بهانه ای، به رویای شان نه نمی گویند.

امیدواریم این مطلب به شما کمک کرده باشد تا پروسه اپلای و پذیرش تحصیلی را بهتر بشناسید. اگر هر سوال یا ابهام یا دغدغه ای درباره اپلای و پذیرش تحصیلی داشتید، می توانید پایین همین پست، در بخش نظرات برای مان بنویسید تا در اولین فرصت جواب بدهیم.